Meldpunten lijken een probaat middel tegen bijvoorbeeld kindermishandeling, maar schieten hun doel voorbij. De schadelijke neveneffecten zijn soms groot en bureaucratie ondergraaft de ondersteunende rol van sociale relaties.

Nederland is kampioen meldpunten-voor-leed, maar dat helpt de samenleving niet

Meldpunten lijken een probaat middel tegen bijvoorbeeld kindermishandeling, maar schieten hun doel voorbij. De schadelijke neveneffecten zijn soms groot en bureaucratie ondergraaft de ondersteunende rol van sociale relaties.

Meldingen: het is inmiddels dagelijkse werkelijkheid voor talloze mensen. ‘Maak jij je zorgen over iemand in je omgeving? Laat het ons weten’, schallen posters van zorgmeldpunten ons toe. Spotjes op radio en tv zetten mensen in de alertheidstand als het gaat om andermans veiligheid. Docenten en wijkverpleegkundigen zijn verplicht vermoedens van huiselijk geweld te melden. Medewerkers op de spoedeisende hulp hanteren een standaardregistratieformulier om onveilige situaties te melden. Zelfs kappers krijgen al instructies om te letten op verdachte situaties.

Het aantal meldpunten en meldingen neemt alsmaar toe. Over verward en overlastgevend gedrag, over iemands vermeende zorgbehoeften, over eenzaamheid, onveiligheid, publieke ergernissen.

Meldpunt voor meldpunten
Inmiddels zijn er al zoveel meldpunten dat er een overkoepelend meldpunt bestaat om meldpunten te melden. De onderlinge afstemming ter voorkoming van het rondpompen van meldingen kost zeeën aan tijd en aandacht. Heeft dit alles zin? Maar vooral, willen we in zo’n samenleving leven?

Lees verder op de Volkskrant

Wil je hier meer over weten?